Momenteel gaat het bij mij echt met ups en downs. Ik heb de laatste tijd een paar wedstrijdjes gereden die erg lekker liepen. Ik merk echt dat ik weer steeds sterker en explosiever wordt.

Wel is met de kracht en snelheid ook de pijn in mijn knie weer teruggekeerd. Het was de bedoeling om met het NK te pieken en daar weer op redelijk niveau mee te draaien, maar dat wordt me nu toch wel erg moeilijk gemaakt door mijn knie.

Even weer een stapje terug, maar langzaamaan wordt het wel steeds beter.

Zaterdag 17 september was het dan eindelijk zover, mijn eerste wedstrijd sinds juni 2010!

Ik had er heel veel zin in, maar was ook super zenuwachtig. Ik heb lang niet zoveel kunnen trainen als dat ik zou willen deze zomer, maar wist wel dat ik op de weg terug was.

Als eerste werd een 200m gereden, ik zette hier een tijd neer van 12.53. Hier was ik erg blij mee, het is geen supertijd, maar echt goed genoeg voor nu. Hierna werd er een sprint gereden. Iedereen reed 1x tegen een gelijkwaardige tegenstander. Deze rit wist ik te winnen waar ik natuurlijk weer erg tevreden mee was.

De 500m daarna heb ik heel rustig aan gedaan ivm een rugblessure die ik 5 weken geleden opgelopen heb tijdens de krachttraining. Daarna was er nog tijd om 2x een keirin te rijden. De eerste liep totaal niet, de energie was op en ik werd laatste. De tweede rit heb ik wat meer uit de wind kunnen rijden en kon zo naar een tweede plek rijden.

Ik kan terugkijken op een geslaagde eerste wedstrijd. Nu vooral werken aan explosiviteit en snelheid met hopelijk weer goede resultaten op het NK!

                                                 Hier sinds lange tijd weer even een update. Dat ik lang niets nieuws geschreven heb wil niet zeggen dat er niks gebeurt!

Ik ben nog steeds druk bezig met het herstel van mijn knieblessure. Het is nog niet over, maar het einde begint in zicht te komen.   

Ik ben dan ook weer lekker aan het trainen en over waarschijnlijk een maand of 5 / 6 zal ik weer volledig kunnen gaan sprinten. Ik ben nu dan ook bezig om een goede basis te leggen zodat ik voor het begin van het seizoen alleen nog maar aan de snelheid en explosiviteit hoef te werken. Ik ben benieuwd waar ik volgend seizoen weer zal staan...

Verder gaat het goed met school en heb ik bijna alles van dit schooljaar af kunnen sluiten en valt de achterstand mee. Ik heb dus niet stil gezeten, maar hoop volgend jaar toch weer meer aan het fietsen te zijn dan dat ik in de schoolbanken zit!

Vanavond was ik te gast in het TV-programma  Sparren van TV Gelderland. Dit was mijn TV-debuut en dan ook nog meteen live ook. Dat was best spannend. Ik mocht plaats nemen in de boksring, in de hoek waar de klappen vallen. Uiteraard was dit symbolisch bedoeld, met het oog op mijn blessureleed. Het was in ieder geval een leuke ervaring. Mocht je het hebben gemist (of nog een keer willen zien), hieronder kun je alsnog het resultaat zien.

Ik kan helaas niet meedoen met de sprintduels op 30 oktober in Apeldoorn.

Ik heb nog steeds te veel last van een jumpersknee waardoor ik de aankomende tijd alleen bezig zal zijn met het herstel.

Ook zitten er beschadingen in de pees waardoor het herstel nog wel maanden kan duren.

Ik doe er nu alles aan om het herstel zo snel mogelijk te laten verlopen zodat ik me terug kan vechten naar de wereldtop.

Na twee weken vakantie te hebben gehad ben ik deze week weer begonnen met trainen.

Het is deze week alleen op de weg en vanaf volgende week begint het echte werk weer.

Ik merk echt dat na een korte break waarin niet gefietst mocht worden je met goede nieuwe energie de trainingen weer op kunt pakken.  

Op 10 juni zijn we vertrokken voor wedstrijden en een trainingskamp in Cottbus. Het weekend van 12 en 13 juni waren de eerste wedstrijden. De eerste dag hadden de vrouwen een sprintwedstrijd. Ik zette voor mijn doen een goede tijd neer 11.89. Ik heb een pr van 11.83 dus zat daar vlakbij.

Donderdag 3 juni was het dan eindelijk zover, ik mocht weer een wedstrijd rijden!

Op woensdag zijn we met 2 busjes vertrokken vanuit Apeldoorn om in Saint Denis (Parijs) een sprintwedstrijd te rijden. Dit was voor mij de eerste keer op een buitenbaan (beton) dus had er veel zin in om dit ook eens mee te mogen maken.

Helaas zal ik niet met de Nederlandse baanploeg meegaan naar Rusland. Er worden daar wedstrijden gereden in Tula en Moskou, maar doordat ik nog lang niet op mijn oude niveau terug ben heeft het voor mij niet zoveel nut om mee te doen aan de wedstrijden. Ik zal dan ook in Nederland mijn trainingen voortzetten.

De trainingen verlopen goed al merk ik wel dat ik veel kracht en snelheid kwijt ben. Hopelijk is dat snel weer terug!

Eindelijk is het dan zover. Ik zit bij een echte ploeg! Ik had de hoop voor dit jaar alweer een beetje opgegeven wat betreft een ploeg of sponsoring. Maar toen was daar ineens een mail van Thijs Rondhuis. Ik, (de nog steeds niet echt doorgewinterde wielrenner), had geen idee wie het was, maar ik was wel benieuwd naar zijn plannen dus maakte een afspraak.

Is het nou nog niet over?? Was het eerste wat ik dacht.

Het leek zo goed te gaan, 8 weken rust gehad en geen pijn meer... Gister ben ik dan ook voor het eerst weer begonnen met trainen.

Toen alleen een lichte krachttraining gedaan (wat core-stability, en wat kleine sprongetjes), helemaal geen pijn gehad dus vanmorgen voor 20min. op de racefiets gestapt..

Ik was alweer bijna vergeten hoe druk je het hebt wanneer je werkt... Zeker wanneer je zoals ik nu 2 banen hebt! Vandaag ben ik namelijk, naast het post bezorgen, begonnen als telefoniste bij Interlanden Spreigroep. Ik moet er (samen met nog een stuk of 30 collega's) voor zorgen dat alle wijken bezet zijn door heel Nederland.

Een mooi cadeau op mijn verjaardag: Sportvrouw van het jaar van Deventer!

Ik was samen met Yvette Moshage en Denise van Herp (beiden meermalig Nederlands kampioen) genomineerd, aardige concurrentie dus! Ik vond het dan ook erg leuk dat toch ik uitgekozen werd tot sportvrouw van het jaar! Weer een leuke bevestiging dat ik op de goede weg zit.

Doordat ik financieel niet meer rond kon komen werd het toch echt tijd om weer te gaan werken naast het sporten. Na een lange moeilijke zoektocht heb ik nu werk gevonden wat ik qua tijden goed kan combineren met het sporten. Ik ben namelijk postbode! Ik moet de post tussen 07.00 en 21.00 bezorgen en kan dit dus goed combineren met trainingen voor, tussen en na het bezorgen. 

Hoewel ik al enige tijd in Apeldoorn woon ben ik dit jaar toch genomineerd voor Sportvrouw van het Jaar in Deventer.

Op 26 maart zal het Sportgala plaatsvinden en zal blijken of ik inderdaad Sportvrouw van het Jaar wordt.

Normaal zou ik dan in Denemarken zitten om het WK te rijden, maar nu dat dus niet lukt door mijn blessure kan ik die tijd toch nog leuk invullen...

Waar ik al zo bang voor was is inderdaad gebeurd... Mijn pees herstelt zich te langzaam om het WK te kunnen rijden.

Maandag heb ik voor het eerst weer geprobeerd om een rustig duurritje op de weg te doen, maar al snel bleek dat dat zelfs te veel is.

Gister hebben we dan ook besloten dat het beter is nu volledig rust te houden zodat ik, wanneer we straks beginnen met de voorbereiding op het volgende seizoen weer volledig mee zal kunnen doen.

Vorige week donderdag was ik alweer terug in Nederland. Op Mallorca bleek al snel dat trainen niet goed ging en dat de knie daardoor steeds verder achteruit ging. Het was dan ook het verstandigst om terug te vliegen en me hier in Nederland bij de fysiotherapeut te laten behandelen.

Ondertussen is er een paar keer naar de knie gekeken en is er een echo gemaakt.

Zondag vertrekken we voor 2 weken naar Mallorca om daar nog flink te trainen voor het WK eind maart in Kopenhagen.

Ik hoop dat ik ook de kans krijg om daar alle trainingen volle bak mee te kunnen draaien.

Ik heb namelijk altijd al wel wat last van mijn knieën, maar door de zware trainingen en kou van de afgelopen weken heb ik nu zoveel last dat ik niet kan trainen.
Woensdag heb ik voor het eerst op moeten geven en het lijkt nog niet echt beter te gaan.

Morgenochtend naar de fysio en daarna hopelijk met in ieder geval een diagnose + behandeling zondag in het vliegtuig naar Mallorca...

Zo, wat een dag was dat! Het was een stuk zwaarder dan ik dacht, maar kijk toch met een goed gevoel terug.

De dag begon met een 200m. Ik reed hier 11.902 en was daar wel erg tevreden mee. We hadden de week ervoor een zware trainingsweek achter de rug en ik was daar nog lang niet van hersteld. En was daarom erg blij om toch weer onder de 12 sec. te duiken. Ik had hiermee een tweede tijd. Yvonne Hijgenaar was het snelst met een tijd van 11.797.

De laatste Wereldbeker van dit seizoen heb ik met een zeer goede prestatie afgesloten.

Ik reed weer alleen de keirin en werd daar, net als in Manchester, weer 4e op!

Zoals elke keer verprutste ik de eerste heat en moest ik in de herkansing laten zien dat ik toch echt bij de beste 12 hoor.

We hadden het plan bedacht dat ik anderhalve ronde van te voren aan zou gaan en dan maar hopen dat ik vol zou houden.

Ik zette aan met alles wat ik had en kwam in ieder geval op kop. Nou moest ik dit nog anderhalve ronde vol houden...

Morgen vertrekken we voor de laatste Wereldbeker van dit seizoen.

Deze zal gehouden worden in Beijing. Ik zal hier weer meedoen aan de keirin. 

Vrijdag 8 januari was het weer tijd voor de Nieuwjaarsborrel van de Adelaar (de club waarvan ik lid ben).

Ik had hiervoor een persoonlijke uitnodiging gekregen en was benieuwd wat ze voor me in petto hadden.

Elk jaar worden er verschillende prijzen weggegeven en dit jaar was ik renster van het jaar!

Ik kreeg een wisselbeker naar huis waar alleen nog maar mannennamen in stonden gegraveerd, erg leuk dus dat ik de eerste vrouw was die deze prijs mee naar huis mocht nemen!

Vele namen staan er meerdere keren op (Teun Mulder 5x, Leon van Bon 6x). Ik hoop dat mij dat ook gaat lukken!

Zo, het NK Baan zit er weer op.

Voor mij is het goed verlopen. Ik heb naar behoren gepresteerd en meer zat er op het moment gewoon echt niet in.

Mijn pr op de 500m heb ik met 4 tienden verbeterd terwijl mijn laatste 500m vorig jaar op het NK was en ik er daarna ook niet echt meer op getraind heb. Hier was ik dan ook blij mee zeker gezien de omstandigheden van de baan (erg koud) en mijn benen (erg moe).

Toch ben ik met een beetje een dubbel gevoel terug gekomen uit Cali. 16e op de scratch en weer 11e op de keirin...

Aan de ene kant super blij dat toch weer de halve finale heb gehaald bij de keirin, maar ook wel weer aan het balen om dan toch nét niet de finale te halen.

De scratch reed ik meer als daginvulling en om toch vast een beetje in het toernooi te komen. Dat ik daar de finale mee zou halen en 16 zou worden had ik van te voren niet gedacht en daar was ik dan ook wel blij mee.

Het is echt een apart land, Columbia. Zwervers liggen bij bosjes op de grond en overal is er bewaking / politie. Ik hoorde ook dat er twee russinnen waren gaan wielrennen en dat ze met een mes op de keel de fietsen in moesten leveren! Nou wat ben ik blij dat wij elke keer netjes met de bus naar de baan zijn gegaan.

Vandaag ben ik langs geweest bij Bikes N Parts. Zij willen mij op kleine schaal sponsoren.
Zo heb ik compressiesokken voor tijdens vliegreizen, gewone sokken en een stel bidons gekregen. Dit was voor nu, maar er wordt nog gekeken voor meer in de toekomst.

Zeker met de compressiesokken ben ik erg blij en zal ze dan ook gelijk zondag tijdens de vlucht naar Columbia uitproberen!

Neem eens een kijkje op www.bikesnparts.nl !

Ook bij de Wereldbeker in Cali (Columbia) zal ik aan de start staan.

Het is nog even afwachten wat ik daar zal rijden, maar als ik weer de vorm te pakken heb van Manchester hoop ik deze keer eens een sprint te mogen rijden. Op die manier kan ik beter zien waar ik nou écht sta ten opzichte van de andere rensters. Want zoals te zien was in Melbourne kun je zelfs met de meest slechte benen nog 11e worden. Bij de sprint, en vooral bij de kwalificatie, kun je je niet verbergen zoals in de Keirin. Ik ben zeer benieuwd!

De keirin in Melbourne verliep helaas heel wat anders dan de keirin in Manchester.

Zoals ik al eerder geschreven had voelden de benen niet echt goed. Dit is helaas niet meer goed gekomen, ik ging zelfs elke dag steeds langzamer rijden...

Ik stond dan ook niet echt met een goed gevoel aan de start.

Ik zit nu al een behoorlijke tijd in Australie, maar heb nog steeds niet echt het idee dat ik over een paar dagen een Wereldbeker moet rijden...

Het is ook zo relaxed hier! Lekker warm weer waardoor je echt het idee hebt dat je vakantie hebt. Tuurlijk wordt er wel elke dag 1 a 2 keer getraind, maar toch is het heel anders dan wanneer je dat in het regenachtige Nederland moet doen!

De benen voelen nog steeds niet echt lekker. Ik hoop dat dat nog van de reis komt en dat het tegen de tijd dat ik moet rijden weer over is. Ik heb nog een paar dagen om in vorm te komen en hoop dat het met net zo goed zal vergaan als in Manchester...

Doordat het in Manchester zo goed ging mag ik dinsdag 10 november alweer vertrekken naar de wereldbeker in Melbourne!

Ook daar zal ik de Keirin rijden.

Ik kan het nog steeds niet geloven! 4e op mijn eerste Wereldbeker!

Zoals ik eerder al schreef vertrokken we dinsdag al naar Manchester, ik hoefde zelf zondag pas te starten en had dus vrij lang de tijd om daar rustig te wennen en nog te trainen op de baan. Wat ik niet wist is dat sporters zo lui zijn! Ik heb de hele week alleen maar getraind, gegeten en op mijn bed gelegen in het hotel. Het was vrij saai op een gegeven moment omdat ik alleen op kamer lag (Ellen van Dijk, mijn kamergenote zou zaterdag pas komen). Maar uiteindelijk bleek dit toch de juiste voorbereiding.

Nog amper bijgekomen van het EK (kijk onder films voor mooie beelden) is het alweer tijd om me op de volgende wedstrijd te richten.

Dit keer weer een stap hoger, namelijk de Wereldbeker in Manchester! Dinsdag 27 oktober vertrekken we er heen om ons goed voor te kunnen bereiden. Ik zal uitkomen op de Keirin en hoop dat het me daar beter zal vergaan dan in Gent. Ik heb afgelopen weekend in ieder geval een boel geleerd en zal dat in Manchester hopelijk kunnen laten zien!

Afgelopen weekend was het dan zover, het EK in Gent!

Ik was super zenuwachtig en had het idee dat ik elk moment door mijn benen kon zakken toen ik voor de eerste keer het middenterrein opliep.

Gelukkig was ik ruim op tijd en kon lekker op mijn gemak inrijden, aan de baan wennen en de concurrentie eens goed bekijken. We startten met de 200m, hier wilde ik echt knallen om te laten zien dat ik hard kan rijden. Alle onderdelen daarna zouden namelijk ook op tactiek aankomen en ik wist niet of ik daar al klaar voor zou zijn.

Het gaat elke dag iets beter met mijn schouder. Ik heb nog wel veel pijn en kan nog steeds niet trainen, maar ik zal gewoon van start gaan dit weekend. De voorbereiding is niet echt zoals ik het gewild had en ik merk dat ik ook elke dag stijver wordt, maar probeer dit een beetje te compenseren door (zolang als mijn schouder het uithoudt) op de Tacx te fietsen.

Ik ben zeer benieuwd hoe ik het weekend zal rijden, maar ik ben in ieder geval nog nooit zo uitgerust geweest voor een wedstrijd ;) 

Juist als je denkt dat alles goed gaat kan dat in een keer weer volledig omslaan.

Ik heb al bijna een jaar wat last van mijn schouder door een harde val vorig jaar. Als je al zo lang iets voelt schenk je er geen aandacht meer aan, omdat je er aan gewend raakt.

Gisteravond heb ik in Alkmaar een populaire gereden.

Dit vooral om toch voor het EK nog even een wedstrijd gereden te hebben en weer een beetje te wennen aan de wedstrijdspanning waar ik vaak nog behoorlijke last van heb.

Ook gister was ik erg zenuwachtig terwijl er niks vanaf hangt. Toch ging het een stuk beter dan ik had verwacht!!

Eindelijk is het dan zover, ik ga mijn eerste Internationale wedstrijd rijden, het EK Omnium!

Het gaat gebeuren op 17 en 18 oktober in Gent. Het is een echt sprintomnium en de volgende onderdelen zal ik gaan rijden:

* 250m vliegend

* Keirin

* Afvalkoers

* Sprinttoernooi (beste 12)

Ik heb er heel veel zin in en kan zo eens kijken waar ik nu echt sta en of ik al progressie heb geboekt nu ik met de Nationale Selectie mee train.

Ik hou jullie op de hoogte!

Gister was een goede dag voor mij.

's Morgens kreeg ik van Bas de Bever te horen dat ik in ieder geval tot en met het WK in maart deel uit mag maken van de Nationale Baanselectie. Na het WK wordt er weer gekeken of ik genoeg progressie heb geboekt om een vaste plek in de selectie te krijgen. Ik ben hier erg blij mee en zal er dan ook alles aan doen om er voor te zorgen dat ik die plek kan bemachtigen!

Zondag 9 augustus werd het NK voor de vrouwen-B gereden.

Doordat het trainingskamp in Aigle niet doorging leek het mij leuk om hier te starten.

Ik had een vrij zware week achter de rug dus echt uitgerust stond ik niet aan de start, maar ik was niet van plan om dat te laten merken!

Elk nadeel heeft zijn voordeel.

Deze uitspraak klopt nu toch precies gezien mijn omstandigheden.

Het tweede trainingskamp naar Aigle gaat namelijk helaas ook niet door en zal verplaatst worden naar een voor mij nog onbekende datum.

Ik vind het erg jammer dat het weer niet doorgaat, want ik denk dat ik veel had kunnen leren bij Frédéric Magné.

Maar nu het voordeel: ik kan nu wel op zondag 9 augustus mee doen met het NK voor vrouwen-B in Achtmaal! Ik heb eigenlijk niet meer op de weg gefietst de afgelopen weken en ik hoop dan ook dat ik in 1 week mij nog enigszins kan voorbereiden op de wedstrijd.

Maar ik heb er alle vertrouwen in dat ik het toch voor elkaar krijg en me kan bemoeien met de zaken voor in het peloton!  

De eerste week trainen met nationale baanselectie zit erop!

We zijn nog niet begonnen met de gezamenlijke krachttraining, maar trainen nu al wel 4x in de week op de baan in Apeldoorn.

De eerste training was ik ontzettend zenuwachtig, want ik moet deze drie maanden alles uit de kast halen om ze er van te overtuigen dat ik in die selectie thuis hoor!

Eindelijk is het dan zover!

Ik zat al een tijdje te wachten op een mail van Bas de Bever aangezien ik hem had gemaild met de vraag of er voor mij ook nog een plek was in de Nationale baanselectie.

En vandaag was het dan zover, geen mail, maar wel Bas in eigen persoon op de training!

Na een kort gesprek was het rond: ik kan 3 maanden "stage" lopen bij de selectie en mee op een trainingsstage in Zwitserland.

Na die drie maanden wordt er gekeken of het klikt en of ik thuis hoor in de selectie. Mocht dit het geval zijn dan wordt ik helemaal opgenomen in de ploeg.

Dit is waar ik nou al die tijd zo hard voor getraind heb en ik ben dan ook super blij dat mijn harde werk zijn vruchten afwerpt!

Zondag had ik een criterium in Pijnacker. Dit was voor Elite vrouw zonder contract en Vrouw-B.

Ik had als doel gesteld om het dit keer uit te rijden in het peloton. Zodra ik me met de premies ga bemoeien blaas ik mezelf op en kan het niet uitrijden dus ik wilde eens kijken hoe dit zou gaan.

Het rondje was perfect! Alleen maar asfalt en bij de meeste bochten kon je gewoon door blijven trappen. Ik voelde dan ook gelijk dat ik het misschien wel zou halen tot het einde.

Dit weekend kun je eigenlijk wel zeggen dat het de stilte voor de storm is voor mij.

Ik zou een wedstrijd hebben in Erp morgen, maar die is afgelast. Voor mij komt dit uiteindelijk toch wel goed uit.

Woensdag hoorde ik namelijk dat er over ongeveer 5 weken een wedstrijd op de baan wordt georganiseerd waar ik ook mag rijden om tijden neer te zetten.

De wedstrijd van vandaag viel me erg zwaar.

Het zou een criterium van 65km zijn, maar was op het laatste moment nog veranderd in een omnium, bestaande uit de onderdelen puntenkoers en een rit in lijn met premiesprints.

De puntenkoers begon ik opzich goed en kon de eerste twee doorkomsten punten pakken.

Vandaag was de tweede Regiowedstrijd in Amersfoort. Dat is niet zo ver met de trein dus heb ik dat gedaan. Het was aardig zoeken vanaf het station, iedereen wees me een andere richting, maar uiteindelijk had ik het wielerparcours gevonden!

Helaas heb ik mij af moeten melden voor de Ronde van het Purmerplein.

Dinsdag had ik krachttraining gedaan waar ik gister al spierpijn van had. Toch wilde ik gister de sprinttraining op de baan niet missen en heb daar ook aardig wat gereden (ook nog eens alles op 47*14 doordat ik mijn verzetten vergeten was).

Toen ik net mijn bed uitstapte viel ik er zowat naast, wat een spierpijn! Het is lang geleden dat ik mij zo gevoeld heb!

Vandaag dus maar even geen wedstrijd, maar een rustige hersteltraining!

Op het alleerlaatste moment had ik toch nog besloten om vandaag in Spijkenisse het omnium te gaan rijden.

Ik zag er wel een beetje tegenop, omdat dit voor mij na Huijbergen weer de eerste keer zou zijn dat ik met de elite mee zou rijden.

De eerste paar ronden ging ik dan ook gelijk kapot en was bang dat ik weer voortijdig af zou moeten haken.

Uiteindelijk heb ik goed mijn draai kunnen vinden en was ik warm gereden waardoor ik goed mee kon komen.

Zaterdag 9 mei was de start van weer een reeks regiowedstrijden voor B-vrouwen. Eerdere jaren was het een competitie en was er een einduitslag na de laatste wedstrijd aan het einde van het seizoen. Er waren echter maar weinig meiden die regelmatig aanwezig waren zodat ze nu per wedstrijd een klassement opmaken.

De wedstrijd ging over 50km. Het weer was goed, niet te koud, niet te warm en een zonnetje.

Gister ging de populaire een stuk beter dan ik had verwacht. Ik had met het inrijden nog redelijk zware benen van het criterium van de dag ervoor en was er dan ook niet zo blij mee dat er geen vrouwen waren gekomen waardoor ik met de mannen mee moest doen.

We begonnen met een onbekende afstand, niet echt mijn favoriete onderdeel, ik kwam gelukkig goed mee en zat op 2e positie toen de bel ging. Ik ben vol aangegaan en kon zo zelfs winnen!...