Toch ben ik met een beetje een dubbel gevoel terug gekomen uit Cali. 16e op de scratch en weer 11e op de keirin...

Aan de ene kant super blij dat toch weer de halve finale heb gehaald bij de keirin, maar ook wel weer aan het balen om dan toch nét niet de finale te halen.

De scratch reed ik meer als daginvulling en om toch vast een beetje in het toernooi te komen. Dat ik daar de finale mee zou halen en 16 zou worden had ik van te voren niet gedacht en daar was ik dan ook wel blij mee.

Ik denk dat ik dan ook best tevreden mag zijn met mijn prestaties aangezien ik nog maar zo kort serieus aan het trainen ben, maar na Manchester weet je dat het erin zit en hoop je toch op meer. Zeker omdat er in Cali veel minder goede rijders aan de start stonden.

Gelukkig weet ik waar het aan ligt, vooral tactiek, maar natuurlijk ook nog een groot deel snelheid + aanzet, en is dat allemaal nog te trainen. Ik ga nog steeds elke week vooruit en zit er nog veel progressie in.

Eigenlijk had ik verwacht dat ik dit jaar alleen maar zou trainen en alleen het NK zou rijden en dat ik vólgend seizoen pas echt aan de grote wedstrijden mee zou doen. Ik ben dan ook al super blij dat ik al die Wereldbekers mag rijden en zoveel kan leren. Ik heb echt zin in aankomende zomer, om dan goed door te trainen en er volgend jaar écht te staan. Want deze uitslagen zijn voor dit jaar leuk, maar volgend seizoen ga ik natuurlijk voor een stapje hoger!