De laatste Wereldbeker van dit seizoen heb ik met een zeer goede prestatie afgesloten.

Ik reed weer alleen de keirin en werd daar, net als in Manchester, weer 4e op!

Zoals elke keer verprutste ik de eerste heat en moest ik in de herkansing laten zien dat ik toch echt bij de beste 12 hoor.

We hadden het plan bedacht dat ik anderhalve ronde van te voren aan zou gaan en dan maar hopen dat ik vol zou houden.

Ik zette aan met alles wat ik had en kwam in ieder geval op kop. Nou moest ik dit nog anderhalve ronde vol houden...

Dit is voor mij vaak wat te lang en ik voelde dan ook snel dat het erg moeilijk zou worden. Toen ik de laatste bocht uitkwam hoorde ik Rene Wolff al "easy easy!" roepen. Ik dacht het zou toch niet waar zijn? Ik keek achterom, en ja hoor een heel gat met de andere meiden! Zo via de herkansing toch weer door naar de halve finale. De halve finale is toch altijd het (minimale) doel wat ik mezelf stel, want er gelijk helemaal uitliggen lijkt me heel erg, zeker omdat ik zo ver reis voor alleen de keirin, 2x rijden en dan weer naar huis zie ik dan ook niet zo zitten...

Ik was dus al erg blij dat ik weer bij de beste 12 zat. Toen ik de heat van de halve finale zag wist ik dat ik weer eens behoorlijik geluk had gehad, want de sterkste rensters zaten in de andere heat, waaronder ook Willy Kanis.

Ik wist dus dat het nu moest gebeuren, wanneer ik bij de beste 6 zou eindigen zou ik namelijk omhoog schuiven in het eindklassement en ik lag op koers om een b-status binnen te halen!

Ik weet dat je daar niet aan moet denken tijdens, en tussen de ritten door, maar ik kon het niet laten om daar toch al een beetje op te hopen.

Omdat mijn tactiek in de herkansing zo goed werkte zou ik weer hetzelfde doen in de halve finale. Dit ging bijna net zo goed. De laatste bocht lag ik nog aan kop, maar toen zag ik in mijn ooghoeken toch dat er nog wat meiden over me heen zouden komen, nog even alles geven... En, o nee, nummer 3 en 4 (waaronder ik) hadden een fotofinish. Ik zou toch niet wéér net 4e worden net als in Cali wanneer de eerste 3 doorgaan? Ik moest nog bijna een ronde wachten op het antwoord, maar gelukkig! Toch net 3e geworden dit keer. Ik kon me dus gaan voorbereiden op de finale! Nog even naar de rit gekeken van Willy Kanis (terwijl de verzorger aan mijn arm stond te trekken dat ik uit moest fietsen, maar ik wilde toch even kijken). Het zag er erg goed uit, maar doordat Willy net wat te vroeg op kop kwam, en dit zo'n sterke heat was, kwamen de andere er op het einde net overheen. Ze werd uiteindelijk 8e. 

Op naar de finale dus. Het plan was om in het wiel van Shuang Guo (de wereldkampioene) te gaan zitten en zo met haar mee te liften. Ik had gelijk haar wiel en het enige wat ik dus moest doen is daar blijven zitten. Het lijkt makkelijk, maar toen ze eenmaal aanzette was ik gelijk gezien. Wat een kracht! Ik wist dat mijn aanzet niet zo goed is en dat ik daar aan moet werken, maar hier werd het wel even heel duidelijk dat ik nog een lange weg te gaan heb. Binnen een paar seconden had ze een gat van een paar meter. Ik probeerde er weer naar toe te rijden, maar de andere meiden wilden natuurlijk ook haar wiel en kwamen er allemaal tussen rijden. Hierdoor zat ik in laatste positie. Ik probeerde nog er overheen te komen maar dat lukte niet, toen kon ik gelukkig nog onder iemand door duiken en werd zo 5e.

Ik was nog amper van mijn fiets afgestapt toen mij gevraagd werd om naar de dopingcontrole te gaan.

Doordat ik dus gelijk na de wedstrijd weg was gegaan kwam ik er pas de volgende dag achter dat er iemand was gediskwalificeert en ik dus 4e was geworden! Met een nog iets grotere glimlach kon ik het vliegtuig naar huis instappen.