Wie is Agnes?

"Agnes Ronner is een sportieve meid van 22 jaar. Opgegroeid in Deventer, bijna letterlijk naast ijsbaan De Scheg. Ze gaat schaatsen, en doet dat niet onverdienstelijk. Als puberende middelbare scholier neemt ze het besluit om minder te gaan schaatsen, om vervolgens als achttienjarige de draad weer op te pakken. Fanatiek trainend moet ze toch constateren dat de aansluiting met de top weg is. Genietend van de sport gaat ze door en tijdens de zomertraining 2007 stapt Agnes bij toeval op een racefiets en fietst wat rondjes op een wielerbaan. Dan blijkt ze sneller te kunnen fietsen dan menigeen. Agnes schrijft zich in voor de Nederlandse kampioenschappen baanwielrennen en pakt en passant de bronzen medaille. En dan….?"

Bovenstaande tekst komt uit Omnisport Apeldoorn – Grand Opening van november 2008. In het kort geeft dit mijn kennismaking met baanwielrennen weer: begonnen als onderdeel van de schaatstraining. Door mijn snelle tijden in deze training tipte mijn schaatscoach mij om mee te doen aan de Rabo-testdag, waar jonge talenten zich in de kijker kunnen rijden. Tijdens deze testdag was ik de snelste en bemoedigd door dit resultaat heb ik me aangemeld voor het NK baanwielrennen. Op het NK (2007) behaalde ik op de 500 meter sprint een bronzen medaille. Voor mij erg bijzonder, aangezien ik in de maanden tussen de testdag en het NK maar één keer per week op een wielerbaan had getraind.

Bronzen medaille smaakt naar meer

Helaas kwam er na het NK geen telefoontje van een wielerploeg die belangstelling had om mij in de ploeg op te nemen, maar omdat deze prestatie naar meer smaakte besloot ik zelf keihard te gaan trainen om er volgend jaar weer te staan. Naast krachttraining en vrije trainingen gaf KNWU trainer Jan de Graaf mij de mogelijkheid om één keer per week mee te trainen met zijn talentengroep.

Mijn doorzettingsvermogen beloond

In december 2008 was het dan zo ver: mijn tweede NK. De verwachtingen waren hoog gespannen, nu moest het gebeuren. Ik was mijn zenuwen de baas en reed nog beter dan ik had durven dromen. Twee keer een zilveren medaille! Een jaar alles geven op deze manier prachtig beloond. En nog belangrijker: de aansluiting met de nationale top was bereikt. In 2009 ben ik dan ook van plan om er weer vol tegenaan te gaan om nu echt de concurrentie met toppers Willy Kanis en Yvonne Hijgenaar aan te gaan. Ieder jaar een stapje hoger, met als belangrijkste doel meedoen met de Olympische Spelen in Londen in 2012!